Dempués de dellos meses d'ausencia na que siempre tinía na mente volver a abellugame nesti requexu de la rede, güei decidí araña-y un rispiu tiempu a toles coses que tengo entamaes y asomame a esti espeyu.

Esta mañana, taba con esa mala costume mía de lleer la prensa (nun lo recomiéndo, ye perxudicial pal estómadu) y atopome con una artículu nel diariu "El País" onde falaba del tratamientu de la homosexualidá en Marruecos (ta adxuntu).

Lorca y Dalí sopieron lo que yera vivir nun país onde nun se yera homosexual sinon maricón o bollera, un país nel que nes escueles xugar con una muñeca siendo neñu ye entovía ser ún d'esos maricones, que paez ser lo peor que pué pasa-y a una persona.

Toi d'alcuerdu con José Saramago cuando diz que'l eslabón perdíu ye'l ser humanu actual porque nun creye que semaos el culme d'un ser evolucionáu, tien que haber más. Una sociedá na que la xente ye señalada col deu por desarrollar llibremente la so sexualidá nun pué ser el fin evolutivu. Paez metira que a estes altures entá nun tengamos el derechu a ser felices...¡colo guapo que ye querese!

http://www.elpais.com/articulo/sociedad/Marruecos/anuncia/fin/toda/tolerancia/homosexualidad/

elpepusoc/20090324elpepisoc_8/Tes